Karate, MMA, Kickboksen, Heavy Bag, Judo en Muay Thai wedstrijd training lessen bij Nakama Gym te Harderwijk en Ermelo

Ik doe even mijn ogen dicht om weer dat onbeschrijfelijke gevoel terug te roepen. Ja, weer kippenvel! Ik ga proberen om jullie mee te nemen naar zaterdag 8 oktober 2016. Een dag waar ik samen met Kim, Yessin en Damon -

Onze sportschool Nakama Gym Harderwijk vertegenwoordigde in Wijk bij Duurstede onder begeleiding van Jurgen & Marius.  

Om 15:00 arriveren we in Wijk bij Duurstede. Kim kijkt mij aan en ik herken deze blik… Waar waren we ook alweer aan begonnen? Ik gaf der gelijk, ik wist het zelf eigenlijk ook niet. Met onze tassen op de rug lopen we het gebouw binnen om vervolgens onze spullen in de kleedkamer te leggen. Je zat met meerdere clubs in één kleedkamer. Het was een prettige sfeer, iedereen zei je gedag en andersom.

Nadat we de spullen hadden gedropt, begon de weging. Ik mocht de aftrap doen van ons team en sprong de weegschaal op. Ik baalde intenst want ondanks dat ik echt gezond had geleefd, hield ik teveel van milka chocolade, iets wat mij nu waarschijnlijk zuur betaald kwam te staan. Ik keek Kim aan met een vragende blik maar kreeg gelijk een grijns terug dat het goed zat. Nadat ik bij de dokter was geweest (waar iedereen langs moet voor een korte check) gingen we terug naar de kleedkamer.

Om 17:00 uur begonnen de eerste jeugd partijen. Yessin maakte zich als eerste van de Nakama’s klaar om te strijden. Wat had ik respect voor hem. 10 jaar jonger dan ik ben en gewoon met dezelfde stress om moeten gaan. Hij was er klaar voor. Kim en ik scheurde de zaal door voor een mooi plekje waar we hem konden aanmoedigen. De bel ging en daar stond opeens een Yessin die wij volgens mij net niet hadden gezien. Vol vertrouwen/ adrenaline knalde hij zijn partij. Het was een nek aan nek race en wij wachtte vol spanning op de uitslag. Helaas, de andere partij won op punten. Eigenlijk had hij al lang gewonnen voor het feit dat hij daar stond! Goed gedaan Yessin.

Een paar partijen later zou Damon vechten. Voordat hij werd ingepadst keek hij mij diep in de ogen. Ik vroeg of hij er klaar voor was. Hij knikte maar gaf aan dat hij het wel heel spannend vond. Ik gaf hem een korte speech over dat hij mag genieten en hij er klaar voor was. Ik kreeg de vraag hoeveel partijen ik al had gevochten. Lachend keek ik Jurgen aan en beantwoorde zijn vraag met dat ik nog nooit eerder had gevochten. Dit had ik niet moeten zeggen zei Jurgen met een grijns op zijn gezicht. Gelukkig moest Damon er zelf ook om lachen en was ondanks deze actie het ijs gebroken.

Daar stond hij, in de blauwe hoek, klaar voor zijn partij. De bel ging en twee toppers begonnen hun wedstrijd. Damon’s tegenstander gaf al naar vrij korte tijd een harde trap in zijn buik, afgelopen! Kim en ik keken elkaar aan en zeiden tegen elkaar dat het zo knap is om op die leeftijd hier te staan! Goed gedaan Damon, ik had je nooit nagedaan.

Rond een uur of 21:00 was het tijd dat Kim ging shinen. Waar je al die tijd voor hebt getraind zou nu zijn vruchten moeten afwerpen. Ik was hoe dan ook al super trots op haar. Daar stond ze dan, der blonde krullen niet zichtbaar door haar strakke vlechtjes. Ik gaf haar een laatste knuffel en zei dat ik in haar geloofde en dat ze terug zou komen met een trofee in haar handen! Ik mocht niet mee, het zou mij zenuwachtiger kunnen maken en dat begreep ik. Ik moest van Marius met een handdoek over mijn hoofd gaan zitten zodat ik mij goed kon gaan concentreren op mijn wedstrijd. Ik zei Kim gedag vanaf de bank en deed de handdoek over mijn hoofd. Ik concentreerde mij nog helemaal niet op mijzelf. Ik was zo zenuwachtig voor mijn vriendin en luisterde aandachtig. De bel ging en ik hoorde enorm veel geschreeuw. Ik wist dat de hele zaal vol zou zitten met handlangers van René sports, de club waar de tegenstander van Kim van was. Ik hoorde de hele zaal los gaan en werd behoorlijk bang. Ze zou der toch wel een pak slaag geven, dat was de afspraak! Ik hoorde dat de wedstrijd voorbij was maar hoorde niet goed wie had gewonnen. Ik smeet mijn handdoek af en rende naar de gang toe.. Daar kwam ze hoor, al gillend door de gang met een trofee in haar handen. Ik kon mijn ogen niet geloven en sprong zo mijn kleedkamer uit in haar armen. Wat was ik trots. Als ik hieraan terug denk krijg ik nog kippenvel!

22:00 uur. Ik heb hier even geen woorden voor. Op dit tijdstip zou ik normaal gesproken al op bed liggen en nu moest ik nog een meid de ring door slingeren. Ik was moe van de hele dag in spanning zitten en geloof me, dit zuigt je echt leeg.

Marius had een mooie plek gevonden om mij warm te padsen. Heel goed bedacht van hem, een plek waar niemand was. Hij had natuurlijk ook al lang gezien dat ik altijd maar bezig ben met prikkels om mij heen. Focus, nu was ik aan de beurt. Padsen ging vlijmscherp naar mijn gevoel en ik kreeg de woorden dat als ik dit straks doe, het helemaal goed zou komen! Ik kreeg mijn wedstrijdhandschoenen aan waar al 32 andere mensen in hadden gezweet, heerlijk. Naja geloof me, dit was ik al met 1 minuut weer vergeten.
Ik stond klaar bij de deur terwijl Kim mij nog een paar oppeppende woorden toesmeet. Ze had nooit aan mij getwijfeld en ik moest gewoon vechten zoals ik altijd deed, dan kwam het goed. Ik bedankte haar voor de afgelopen tijd, want ja, zij was er altijd!

Ik hoorde mijn naam en mijn Gym omgeroepen worden. Daar ging ik dan. Ik hoorde Jurgen achter mij dat we konden gaan. Ik hield Marius vast, ging de hoek om en daar was die mooie ring! Ik liep de ring in en werd overgoten met zelfvertrouwen. Ja, hier had ik al die tijd snoei hard voor getraind en dat ging ik die meid nu meemaken. Ik ging in mijn hoek staan, vergat alles om mij heen en luisterde aandachtig naar mijn trainers. Go! Ik ging staan en dacht aan mijn Sensei die nu in Ter Apel stond te coachen. Iemand die mij als eerste het vertrouwen had gegeven om te vechten. Ik zou de eerste trap aan die meid verkopen voor hem. Een hoge trap op het gezicht. Terwijl ik mijn been op tilde zag ik dat mijn tegenstander sneller was. Bots, daar lag ik, languit in de ring. Heel kort ging er door mij heen dat dit wel echt typisch was. Voordat ik weg ging zei ik nog tegen mijn vriend dat vallen het ergste voor mij zou zijn wat er is, en het gebeurde ook nog eens. Maar wauw, de grootste fout die mijn tegenstander had kunnen maken, want hier was ik hoor, linker dan ooit van tevoren. Ik stond op en was wakker. Bedankt he! Ik maakte comeback en het werd een mooie wedstrijd.

De bel ging en het was voorbij. Ik wist het zeker, deze was voor mij! Ik ging naast de scheidsrechter staan en wachtte op de uitslag. Het werd stil om mij heen en ik voelde mijn hand omhoog gaan. Kippenvel! Echt ik kan je niet vertellen hoeveel dit voor mij betekende! Ik werd gewoon emotioneel. Zo veel voor gedaan en dat op deze manier beloond. Ik had al voor mijzelf gewonnen om daar te gaan staan, maar dit maakte het af!

Ik wil mijn Sensei en Senpai’s bedanken voor het coachen de afgelopen tijd. Natuurlijk ook iedereen bedanken die mij heeft ge-support en vertrouwen in mijzelf heeft gegeven om dit te doen. Ik zou voor geen goud dit gevoel willen missen. OSU!

Deel deze pagina: